ایلانجق 

ایلانجق

روستای  ایلانجیق در 9 کیلو متری غرب نیر در کنار جاده ارتباطی نیر به سراب قرار گرفته این روستا دارای طبیعتی زیبا با باغ های بکر و طبیعی می باشد  رود خانه بالقلو از میان باغ های بهشتی  این روستا عبور می نماید  همچنین این روستا دارای دو دهنه آبگرم معدنی به نام های حمام دره سی  و  ایستی سو  میباشد  که این آبگرم ها  از دسته آبهاي كلروسديك و بيكربناته مي‌باشند و درجه حرارت آنها به ترتیب  ۳۳ و ۴۸ مي باشند و براي درمان دردهاي عصبي و رماتيسم مفيد ميباشند. این منطقه در تاریخ ۹/۳/۸۸ به عنوان منطقه نمونه گردشگری با درجه استانی مورد تصویب دولت قرار گرفته است.

این عکس ها سوغات سفر چند روزه به این منطقه می باشد  

ایلانجق

 

آموزشگاه علمی دانشمندان جوان


برچسب‌ها: استان اردبیل, ایلانجیق, جاهای دیدنی استان اردبیل, مکانهای دیدنی
+ نوشته شده توسط عباسی در شنبه 1 مهر1391 و ساعت |
دریاچه نئور دریاچه ای مابین شهر اردبیل و شهر خلخال در مرز بین استان اردبیل و استان گیلان است. این دریاچه در ۴۸ کیلومتری جنوب شرقی اردبیل به‌طرف خلخال در یکی از دره‌های کوهستان باغرو و در ارتفاع ۲۵۰۰ متری از سطح دریا با مساحتی بالغ بر ۲۱۰ هکتار و عمق متوسط ۵ متر است


برچسب‌ها: استان اردبیل, جاهای دیدنی استان اردبیل, دریاچه نئور
+ نوشته شده توسط عباسی در پنجشنبه 18 خرداد1391 و ساعت |

روستای گیلوان دقیقاً در مرز استان گیلان با استان اردبیل واقع شده است.
روستای گیلوان از توابع بخش شاهرود شهرستان خلخال، در ‏65‏ کیلومتری جنوب شرقی خلخال و 45 کیلومتری رشت قرار دارد. این روستااز شرق به گیلان از جنوب به روستای علی آبادو ماد جولان از باختر به روستای شال واز شمال به جنگلهای تالش متصل میشود. ارتفاع این روستای کوهپایه‌ای از سطح دریا ۱۰۸۰ متر است و آب و هوای آن در زمستان‌ها سرد و در تابستان‌ها معتدل است. متوسط بارندگی سالیانه آن 950 میلی‌متر گزارش شده است. گورستان باستانی روستا کشف شده در منطقه خانقاه گیلوان، نشانگر بومی بودن قوم گیلوان در این روستاست . مردم روستای گیلوان به زبان‌های تاتی و تالشی سخن می‌گویند. نژاد مردم گیلوان از نژاد تات یهودی است.
الگوی معیشت و سکونت: براساس سرشماری سال ۱۳۷۵، روستای گیلوان ۲۰۴ نفر جمعیت ساکن داشته است که در سال ۱۳۸۵ به ۱۲۰ نفر کاهش یافته است.گفتنی است در فصل تابستان جمعیت روستا به 2000 نفر نیز افزایش می یابد اقتصاد روستای گیلوان بر پایه فعالیت‌های زراعی، باغ‌داری، دام‌داری و صنایع دستی استوار است. زراعت عمده روستا، کشت دیم است و گندم مهم‌ترین محصول دیمی آن است. توتون، ذرت، سیب‌زمینی، یونجه و لوبیا از دیگر محصولات زراعی روستاست. زردآلو، سیب، به و گلابی از محصولات باغی آن است. محصولات مهم دامی آن عبارتند از: گوشت تازه و انواع لبنیات، پرورش طیور خانگی مانند مرغ و بوقلمون نیز بین روستاییان رونق دارد. مردم روستا به ویژه زنان، با بافت و تولید صنایع دستی مانند گلیم، جاجیم، شال و جوراب در بهبود وضعیت اقتصادی خانوار نقش مهمی ایفا می‌کنند. معماری روستای گیلوان به دلیل استقرار در ناحیه کوهستانی، از دیگر روستاهای استان اردبیل متفاوت است. سقف خانه‌ها گلی است و درهای ورودی و پنجره‌ها، برای جلوگیری از سرما کوچک انتخاب شده‌اند. در ساخت خانه‌های قدیمی از مصالح بومی سنگ، ملات کاهگل و چوب استفاده شده است.


جاذبه‏‌های گردشگری:چشم‏‌انداز رودخانه پرآب گیلوان، ارتفاعات پیرامون روستا، جنگل‏‌های انبوه و سرسبز و هوای مه‌آلود، تصویری رویایی پیشا روی گردشگران روستای گیلوان ترسیم می‌کند. مراتع سرسبز و مزارع طلایی گندم، گرداگرد روستای گیلوان را در برگرفته‌اند. باغ‏‌های انبوه و پربار میوه از دیگر جاذبه‏‌های طبیعی این روستاست. مراتع زیبای روستا همانند گردنبند زیبایی روستا را در میان گرفته‌اند و درختان میوه و مزارع گندم جاذبه‌های آن را دو چندان کرده‌اند.
قلعه خشتی:این قلعه متعلق به دوران هخامنشیان در وسعتی حدود 6 هکتار ساخته شده است.بدلیل مرمت نکردن و کاوش های غیر اصولی در این منطقه بخش های اصلی قلعه از بین رفته است.
میرزا کوچک خان جنگلی:میرزا و یارانش پس از شکست نهضت به طرف کوه‌های گیلوان حرکت کردند ولی دچار بوران و طوفان گردیده و سرانجام زیر ضربات خرد کننده سرما و برف در ۱۱ آذر ۱۳۰۰، هنگامی که میرزا هوشنگ را به کول گرفته بود، از پای در آمدند.قبر میرزا کوچک خان به مدت چهل و چهار سال در قبرستان پایین روستای گیلوان بوده و طبق درخواست نوه میرزا در سال 1344 نبش قبر صورت گرفت.
گورستان باستانی گیلوان:در سال 1385 در حین خاکبرداری از جاده ماسال گیلوان با کشف بقایای مربوط به اسکلت کاوش ها در این منطقه شدت گرفت فصل اول این مرحله کاوش ها در منطقه ای حدود 10 در 15 متر با کشف 15 اسکلت آغاز شد.در حال حاضر فصل چهارم کاوش با کشف 4 گور باستانی ادامه دارد.گورهای کشف شده متعلق به دوران مفرغ می باشند.
مراسم:مراسم عید نوروز جشن سده و روز آبانگان، همانند سایر نقاط ایران برگزار می‌شود. روز سلطان، دروزه، ۴۵ نوروز و بنجک از جمله مراسم ویژه فصل بهار است و مراسم شب یلدا با رسوم یوله چله، قصه چله و سیومو برگزار می‌شود. اجرای ترانه‏‌های عاشیقی به زبان آذری، به ویژه در مراسم عروسی روستا متداول است. سرنا و دهل سازهای محلی این روستاست که در اجرای برخی آوازها و رقص‌های محلی نواخته می‌شوند.
صنایع دستی: صنایع دستی روستای گیلوان، مشتمل بر بافت انواع گلیم، جاجیم، جوراب و شال است.
پوشاک: پوشاک غالب مردم روستای گیلوان، لباس‌های محلی مشابه لباس‌های تالشی است. مردان از کلاه، شلوار، پیراهن جلو بسته با یقه هفت یا بسته، نیمه تنه یا جلیقه پشمی، شال و دستکش (در فصول سرد سال) استفاده می‌کنند. زنان روستا مانند زنان تالشی لباس می‌پوشند که شامل پیراهن بلند با دامن پرچین، جلیقه با رنگ تیره، پیژامه طرح‌دار و روسری‌های رنگی و منقش می‌باشد. استفاده از پارچه‌های رنگی و روشن، ویژگی پوشاک زنان روستا است. کودکان روستای گیلوان نیز از پوشاک محلی و معمولی استفاده می‌کنند.

غذاهای محلی: از انواع غذاهای محلی روستا می‌توان به آبگوشت شوربا، آبگوشت قورمه، انواع آش مانند ترش آش و آش رشته و واویشکا انواع غذاهای همراه با برنج و ماهی اشاره کرد.

+ نوشته شده توسط عباسی در جمعه 1 مهر1390 و ساعت |

این چند روز تعطیلات فرصتی دست داد تا همراه دوستان در قسمتی های از استان زیبا و سر و  سبز اردبیل گشتی و گذری داشته باشیم این چند نمونه عکس در این سفر گرفته شده است.

طبیعت زیبای شهرستان کوتر(کیوی)

طبیعت زیبای شهرستان کوثر (کیوی)

طبیعت زیبای کیوی

اسالم

 اسالم

اسالم

اسالم

+ نوشته شده توسط عباسی در دوشنبه 16 خرداد1390 و ساعت |

دوست عزیزم آقای علیرضا محمدی خانقاه مدیر وبلاگ نمین خانقاه سفلی کامنت گذاشته و اعلام کرده: در مورد پستی که تاریخ (14تیر1386)در مورد فندقلو نوشته اید به جهت بهتر شناساندن جنگل فندقلو، نام روستای خانقاه سفلی رابنویسید به دلیل این که زمین های زراعی و چمن زار اطراف جنگل فندقلو حتی خود این قسمت از جنگل (پارک جنگلی)در تملک زمین های کشاورزی خانقاه سفلی می باشد. و از زمان های بسیار دور این قسمت از جنگل را (خنی مشه سی)می نامند. به همین منظور و برای روشن شدن موضوع، عین نوشته های ایشان در خصوص جنگل فندقلو را در این پست  آپ میکنم  

درقسمت جنوب شرقی روستای خانقاه سفلی جنگلی به نام فندقلو وجود دارد که محصول آن فندق می با شد این جنگل زیبا به سه قسمت اصلی 1- فندقلوبزرگ (بویوک مشه) 2- فندقلو کوچک (عسی قیران)( کاظم مشه سی) تقسیم شده است که حد فاصل این دو 700 متر و ما بین این دو فندقلو جاده قدیم اردبیل به آستارا وچند زمین زراعی قرارگرفته است..که هر کدام از این سه قسمت اصلی را درپایین توضیح خواهم داد. در ایجاد این جنگل زیبا دست بشر دخالت نداشته بلکه دست قدرتمند طبیعت این طلای سبز را در این منطقه از جهان به وجود آورده است که جزء سرزمین خانقاه سفلی محسوب می شود و یکی از زیبا ترین و بهترین گردش گاه های خانقاه سفلی و منطقه نمین واستان اردبیل به شمار می آید. اشاره به اینکه از سال 1357 سازمان منابع طبیعی با همکاری آموزش وپرورش واز سال1375 شهرداری نمین در بیشتر زمین های زراعتی اطراف این جنگل تأسیسات تفریحی و گردشی را ایجاد نموده اند که در فصل بهار و تابستان هر سال مردم استان اردبیل واستان های دیگر از این تأسیسات بهره مند می شوند و دانش آموزان ودانشجویان وسایر سازمان های دولتی به عنوان اردوی علمی و تفریحی ازاین ناحیه دیدن می نمایند.

وسعت این جنگل طبق اعلام اداره کل منابع طبیعی استان اردبیل در حدود 85 هکتار می باشد که از مناطق مختلف تشکیل یافته و به نام های گوناگون محلی خانقاه سفلی خوانده می شود. فندقلو بزرگ به دو ناحیه اصلی شمالی وجنوبی تقسیم گردیده است. ناحیه شمالی آن( قوزی)یعنی پشت به آفتاب وناحیه جنوبی آنرا( گونی) یعنی رو به آفتاب می گویند. حد فاصل این دوناحیه را( تیره)  خوانده می شود. هر دو ناحیه به اقسام متعدد تقسیم گردیده وبا نامهای مخصوص محلی شناخته می شود.

تقسیمات ناحیه قوزی فندقلو: 1-(ممیش بگین کی)توضیح: مال محمد بیگ 2-(جمال قران)توضیح: راهی که جمال برای وارد شدن به داخل جنگل بریده بوده 3-(محمد چپری)توضیح:محمد برای خودش با حصار جدا کرده بوده.

ممش بگین کی): این منطقه در قسمت مغرب ناحیه شمالی قوزی قرار دارد ودرختان این منطقه از جنگل نسبت به سایر مناطق بلندتر و رفت آمد مشکل تر و فندق کمیاب می باشد.

جمال قران): این منطقه در قسمت مرکزی ناحیه شمالی قوزی واقع است وچون شخصی به نام جمال خان این نقطه از جنگل را برای راه کشاورزی آماده ساخته بود بنابراین این منطقه از جتگل را بنام جمال قران گفته شده است درختان این منطقه کوتاه وفندق های آن ریزمی باشد.

 محمد چپری): در قسمت مشرق ناحیه شمالی قوزی قرار گرفته است و چون شخصی بنام محمد این ناحیه از جنگل را با چوب محصور کرده بوده به همین جهت این منطقه را محمد چپری گفته اند.فاصله درختان این ناحیه از جنگل نسبت به سایر جاهایش زیاد تر است و فندق این ناحیه درشت تر و زود رس می باشد.

تقسیمات ناحیه گونی فندقلو: 1-(اوست یول) توضیح: راه بالا 2-(سو داغیلان)توضیح: جایی که آب پخش می شود 3-(علی اکبر قیران یولاغی)توضیح:کسی بنام علی اکبر راهی برای عبور از داخل جنگل باز کرده بوده

اوست یول): این ناحیه به وسیله جاده ای تقریبا به عرض 3 متر بنام اوست یول به دو قسمت تقسیم شده است. و از درختان انبوهی پوشیده شده است که درختان این قسمت از جنگل بلندتر و نزدیک به هم هستند و خوکهای وحشی به علت تراکم و انبوهی درختان برای حفظ جان خود به این ناحیه از جنگل پناه می برند در ضمن فندق های این قسمت تا آخرهای فصل پاییز بر روی درختان دیده می شود.

سوداغیلان): این مناطق درقسمت جنوبی اوست یول واقع اند وچون در مواقع بارانی آب حاصل از باران های موسمی از این دو نقطه به طرف جاده اصلی گیلان جریان پیدا می کندبه همین علت به این دو ناحیه سو داغیلان گفته می شود و درختان این منطقه بلند وکشیده و قندق های آن بزرگ ولی کم می باشد

علی اکبر قیران یولاغی): در قسمت شمال شرقی گونی قرار گرفته و از چهره این قسمت از جنگل مشخص است که فندق های درشت و زود رس به بار می آید.

فندقلو کوچک یا همان (عسی قیران) : این جنگل کوچک در روبروی جنگل بزرگ (بویوک مشه) واقع شده است که جاده قدیم اردبیل به آستارا در میان این دو جنگل قرار گرفته است و محصول این بیشه هم فندق می باشد. شخصی به نام عسگر بیشترین فعالیت تخریب و قطع درختان از جانب وی در زمان های قدیم صورت گرفته است به همین علت نام این جنگل را عسی قیران گذاشته اند.

فندقلو (کاظم مشه سی):در شمال شرقی عسی قیران و در شمال بویوک مشه قرار گرفته که محصول این جنگل کوچک نیز فندق می باشد. و چون زمین های زراعی کاظم در اطراف این جنگل کوچک بوده به همین خاطر این قسمت از جنگل را کاظم مشه سی می نامند.وسعت این دو جنگل کوچک عسی قیران و کاظم مشه سی بر اساس گزارش منابع طبیعی جنگل استان اردبیل 14 هکتار می باشد.

موقعیت جغرافیایی منطقه فندقلو:

منطقه فندقلو بین طول جغرافیایی 38/25 وعرض جغرافیایی 84/40 قرار گرفته و حداقل ارتفاع آن از سطح دریاهای آزاد 1500 متر وحد اکثر 1850متر می باشد که ازطرف شمال به راه شوسه قدیم اردبیل آستارا واز طرف مغرب به روستای آرپاتپه محدود است. مساحت کل این جنگل که در تملک خانقاه سفلی قرار گرفته است 85 هکتار می باشد.

آبو هوای منطقه فندقلو:

هوای این ناحیه به علت قرار گرفتن در ارتفاعات محال ویلکیج دارای تابستان بسیار خنک ومطبوع و زمستانی سرد ومرطوب است. این منطقه در قسمت مشرق اردبیل ودر نزدیکی انتهای ضلع غربی استان گیلان شهرستان آستارا واقع شده و از رطوبت دریای خزر بهره می گیرد و ریزش باران های فصلی و وجود مه های دایمی رطوبت منطقه فندقلو را به حد کافی تامین می نماید.

حیاط وحش منطقه فندقلو:

جانورانی از قبیل :گرگ - روباه -خوک وحشی-خرگوش-جوجه تیغی-آهو-پرندگانی از قبیل:عقاب سیاه-بلدرچین-هدهد-قرقاول-کبک-چکاوک-کلاغ سیاه-کلاغ ابلق-قجله دراین منطقه زندگی می کنند.

پوشش گیاهی منطقه:

ساختار جنگل فندقلو واقع در خانقاه سفلی از لحاظ آمیختگی گیاهی شامل درختان فندق-بلوط-راش-ازگیل-آلوچه-زالزالک-ال اسبی-گیلدیک می باشد و گونه های علفی منطقه مانند نسترن-تمشک-خاس-پامچال- بابونه-سرخس-بنفشه وحشی-گل گاو زبان-توت فرنگی وحشی دراین ناحیه یافت می شود.

+ نوشته شده توسط عباسی در چهارشنبه 3 فروردین1390 و ساعت |

مقبره سيد امين الدين شيخ جبرائيل کلخوران - بنا های تاریخی اردبیل - مکانهای دیدنی اردبیل - Ardebil

آرامگاه شيخ امين الدين جبراييل پدر شيخ صفي الدين اردبيلي نياي پادشاهان صفوي در دو كيلومتري شمال شهر اردبيل در روستاي شيخ كلخوران در بخش مركزي شهر اردبيل واقع گرديده است. اين آبادي، مقبره سيد امين الدين شيخ جبرائيل - پدر شيخ صفي الدين اردبيلي- در محوطه وسيعي معروف به باغ شيخ به شكل چهار گوش بنا نهاده شده است و داراي رواق، ايوان و بخش اندروني در دوحجره كوچك در دو سوي جنوبي بناي دروني مي باشد.
مي باشد. درب ورودي اصلي بنا از سوي شمال شرقي است و در جلوي درب ورودي ، يك ايوان به عرض 30/2 و طول 20/4 متر قرار دارد و در وسط آن عبارات "الله"، "محمد"، "يا علي مدد"، ودر طرفين آن با كاشي هاي كوچك فيروزه اي رنگ بيت زير نوشته شده است:

مقبره سيد امين الدين شيخ جبرائيل کلخوران - بنا های تاریخی اردبیل - مکانهای دیدنی اردبیل - Ardebil
"هر كسي كو به ادب دست برين درننهد                      بي شك از پاي درآيد به يقين سر بنهد"
دورتا دور رواق كاشي كاري شده به طوري كه هر قسمت با يك نوع كاشي و نقش جداگانه زينت يافته ودر سقف رواق، گچبري زيبايي به طرز مقرنس ترتيب داده نقاشي ها به رنگ هاي طلايي و قهوه اي و نارنجي سير و نقش درختان، گلها و پرندگان مختلف بر روي آن ديده مي شود.

مقبره سيد امين الدين شيخ جبرائيل کلخوران - بنا های تاریخی اردبیل - مکانهای دیدنی اردبیل - Ardebil
گنبد اين بقعه، دوپوش است كه پوشش زيرين با كاسه كاري هاي و مقرنس هاي گچي بسيار زيبا مزين گشته و به شيوه دوران صفويه رنگ آميزي و نقاشي شده اين مقرنس كاري ها احتمالاً در زمان شاه عباس اول دوباره تعمير شده است. دور تا دور داخل بقعه با كاشي هاي گوناگون كاشي كاري شده و در ارتفاع تقريبي 80/1 متر از كف بقعه در بالاي قسمت كاشي كاري شده به خط زيبايي از گفتار مولا علي و قرآن مجيد جملات وآياتي نوشته اند. بالاي اين كتيبه ها تا نزديك سقف، گچ كاري شده و نقاشي هاي زيبايي با رنگ هاي مختلف كشيده شده است. نماي خارجي بقعه درسوي مشرق بنا هم داراي سه درب و چهار پنجره و سه ايوان و طاق نماي كوچك است كه كاملاً با نماي ديوار خارجي غربي بقعه قرينه است و روي ديوار، نام "الله"، "محمد" و "علي" باكاشي فيروزه اي رنگ نوشته شده است. منبع

مقبره سيد امين الدين شيخ جبرائيل کلخوران - بنا های تاریخی اردبیل - مکانهای دیدنی اردبیل - Ardebil


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط عباسی در دوشنبه 14 دی1388 و ساعت |

اين شهرستان در شمال شرقي استان اردبيل در همسايگي كشور جمهوري آذربايجان واقع شده است وسعت آن 6/1100 كيلومتر مربع كه حدود 1/6 درصد مساحت استان اردبيل رادر برگرفته و در فاصله 22 کیلومتری مرکز استان در کنارجاده ترانزیتی اردبیل به گیلان و تهران واقع شده است. داراي سه شهر بنام هاي نمين، آبي بيگلو و عنبران، سه بخش مركزي داراي 3449 خانوار و25170 نفر جمعيت، ويلكيج داراي 3841 خانوار و 24144 نفر جمعيت وعنبران داراي 1083 خانوار و10293 نفر جمعيت، 7 دهستان و 95 آبادي مي باشد جمعيت شهرستان حدودا 59307 هزار نفر مي باشد از ويژگيهاي اين شهرستان وجود جنگل فندقلو ومرات سرسبز شغاله درق به وسعت 5 هزار هكتار در ناحيه شرق و شمال شرقي ومسير دهانه تونل جاده ارتباطي استان اردبيل به گيلان بوده كه جزءمناطق گردشگري وسرسبز منحصر به فرد براي گردشگري داخلي وخارجي در فصول مختلف سال مي باشد.

شهرستانهای استان اردبیل - Ardebil

موقعیت طبیعی
نمین منطقه ای است کوهستانی واقع در حاشیه غربی دریای خزر و ارتفاع آن از سطح دریا 1450 متر مختصات جغرافیایی طول 48 درجه 29 دقیقه و 30 ثانیه و عرض 38 درجه 25 دقیقه و 25 ثانیه می باشد آب و هوای نمین معتدل، زمستانهای سرد و تابستان هوای ملایم دارد.
در طول فصل بهار هوای نمین بسیار لطیف و معطر است تمام کوهپایه ها و ارتفاعات پوشیده از گیاهان علفی و دارویی انواع گلهای وحشی و زیباست.جنگل طبیعی فندقلو در شرق و جنوب نمین در ایران منحصر بفرد بوده و دارای گردشگاهی طبیعی و بسیار زیبا برای عموم است.

مشخصات جغرافيايي
شهر نمين در 48 درجه و 29 دقيقه طول جغرافيايي و 38 درجه و 25 دقيقه عرض جغرافيايي و در ارتفاع 1700 متري از سطح دريا واقع است. این شهر  در 25 كيلومتري شمال شرقي اردبيل قرار دارد و مسيرهاي دسترسي به اين منطقه عبارت اند از:
- راه نمين- اردبيل به سوي جنوب باختري به طول 27 كيلومتر
- راه نمين- آستارا به سوي خاور به طول 50 كيلومتر
- راه فرعي نمين- دهستان عنبران

پیشینه تاریخی نمین
باستناد شواهد موجود تاریخی چندین هزار سال قبل از میلاد مردمانی در منطقه فعلی به مرکزیت نمین ساکن بوده اند و تمدنی درخشان داشته اند.دمورگان با توجه به نتایج مطالعات خود بر روی منطقه چای قوشان حد فاصل نمین و روستای میناباد تاریخ پیدایش تمدن در این منطقه را نه هزارسال قبل از میلادگزارش نموده که اشیایی از این منطقه مربوط به قرن 16-12 (ق.م)پیدا کرده است وی می گوید ساکنین اولیه این منطقه از راه شکار و جمع آوری غذا زندگی می کرده انددلاپورت و استربون را جزو سرزمین کادوسیان که از شمال به رود کورا (شمال غربی دریای خزر)و از جنوب غربی با بالها رود محدود می شده و برای خود حکومت  مستقلی داشته،شناخته است.دیاکوئوف سابقه پیدایش تمدن در این منطقه را 3 هزار سال پیش از میلاد تخمین زده است.بهرحال در سال 1813 میلادی پس از انعقاد عهدنامه گلستان و بدنبال آن در سال 1828 با انعقاد عهدنامه ترکمن چای به ایالتهای کوچکی تجزیه شده و ویلکیج به مرکزیت نمین(باستناد مدارک موجود مرکز طالش سابق)از طالش منتزع گردید.

وجه تسميه و پيشينه تاريخي
درباره تاريخ اين منطقه اطلاعات مستندي در دست نيست ولي ان چه مسلم است اين كه تاريخ اين منطقه با شهرستان اردبيل يكي محسوب مي شود.
الف: دانشمند عالیقدر مرحوم دهخدا می نویسد چون آب و هوای این شهر در گذشته بعلت جنگلی بودن ارتفاعات اطراف آن و نیز بعلت نزدیکی به دریای خزر بسیار مرطوب بوده است بدین سبب این شهر را نمین یعنی مرطوب نامیده اند
ب: می گویند در گذشته های دور شهر نمین بسیار بزرگ و آباد بوده با نه هزار جمعیت بدین سبب این شهر را نه مین(نه هزار) نامیده اند که بعدها به نمین معروف شده است.
ج: امرای محلی سالی چند ماه در دامنه های شیندان قلعه سی اطراق می کرده اند با توجه به اینکه تمام شهرها و روستاهای اطراف به غیر از نمین از بالای این قطعه دیده می شده بدین سبب این شهر را نه بین یعنی جاییکه دیده نمی شود نامیده اند بعدها حرف ب تبدیل به میم شده و بجای نه کلمه نمین تلفظ گردیده است.

فرهنگ و آداب  و رسوم و قومیتها
مهمترین ویژگی فرهنگ مردم شهرستان نمین علاقمندی و توجه خاص آنان به کسب علم و دانش و تحصیلات عالیه از قدیم الایام بوده و به همین دلیل نمین بعنوان «شهر فرهنگی» از دیرباز در بین عام و خاص معروفیت داشته است.بطوریکه مدارس دخترانه و پسرانه به سبک نوین آموزشی «به استناد کتاب تاریخ و فرهنگ آذربایجان آقای حسین امید»در شهر نمین بسال 1299 هجری شمسی دایر بوده است
از جمله امکانات موجود فرهنگی در شهرستان نمین می توان به وجود کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، کتابخانه، فرهنگسرا و ....اشاره کرد که نیازمند توجه خاص بمنظور جبران نیازمندیهای ضروری فرهنگی شهرستان عنایتاً به آسیب پذیری این منطقه ناشی از همسایگی با کشورهای جمهوری آذربایجان و پیامدهای  منفی و معضل اجتماعی و فرهنگی در اثر قاچاق کالا و ترددهای غیرمجاز و .... می باشد.
آداب و رسوم اهالی این شهرستان نیز همانند آداب و رسوم سایر اهالی استان می باشد و موردی که از حیث موضوع مذکور این شهرستان را متمایز از سایر شهرستانهای استان نماید وجود ندارد اگر چه در برخی موارد تفاوت نه چندان قابل توجه وجود دارد ولی در کل رعایت حقوق مدنی، احترام به یکدیگر، احترام به باورهای دینی، مهمان نوازی، اعتقادات مرسوم در جامعه، اجرای مراسم مذهبی در ایام ماه محرم، عید قربان، نوروز، هفته خوانی در منازل، تکایا و....از جمله آداب و رسوم اهالی این منطقه را تشکیل می دهد.
از نظر قومیت 78 درصد بافت جمعیت شهرستان شیعی مذهب و 22 درصد آن از اهل تسنن می باشد. مردمان اهل تسنن در مرکز شهرستان و نیز 11 روستای تابعه بخشهای عنبران و ویلکیج سکونت داشته که بخش عنبران از اکثریت از اکثریت مطلق سنی نشین برخوردار است.
زبان مردم شهرستان ترکی آذری و طالشی می باشد، طالش زبانها بیشتر در بخش عنبران و مناطق مرزی و تعدادی نیز در بخش ویلکیج سکونت دارند. مناطق معروف به پیله رود هم لهجه خاصی متمایز از لهجه شهرستان دارند.

شهرستانهای استان اردبیل - Ardebil

جمعیت شهرستان
بر اساس آخرین سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1375 و آخرین تقسیمات کشوری، نمین دارای جمعیتی معادل 69349 نفر می باشد که از این تعداد 50326 نفر در روستاها و 19023 نفر در شهرها سکونت دارند از کل جمعیت تعداد 34902 نفر مرد می باشد.
نرخ رشد جمعیت شهری این شهرستان 4/4 درصد در سال 1375 نسبت به سال 1370 بوده و نرخ رشد جمعیت روستایی در سال 1375 نسبت به سال 1370 با لحاظ کردن آخرین تقسیمات کشوری در استان در سالهای 1379 و 1381 و انتزاع 8 روستا از شهرستان 22/1 درصد بوده است.

صنايع دستي نمین
مهم ترين صنايع دستي منطقه؛ قالي بافي، گليم بافي و جاجيم بافي بوده كه قالي و گليم ساخته دست مردم نمين جزو محصولات صادراتي شهرستان محسوب مي شوند. صادرات شهرستان نمين عده اي را در كار بازرگاني و داد و ستد وارد نموده است. عمده ترين صادرات اين شهرستان گندم، جو، زرد آلو، فرآورده هاي دامي و عسل و نيز صنايع دستي چون قالي و گليم است.

کشاورزي و دام داري
نمين شهري كشاورزي است و به علت آب و هواي مناسب و خاک حاصلخيز، توانايي بالايي در كشاورزي دارد. گندم، جو، گياهان علوفه اي، بنشن، تره بار، سيب، گلابي، گيلاس، آلبالو، زردآلو و آلوچه از مهم ترين محصولات كشاورزي منطقه هستند. نمين به مانند ديگر شهرستان هاي استان اردبيل به دليل دسترسي به مراتع نسبتا غني در زمينه دام داري و دام پروري از رونق خوبي برخوردار است و انواع فرآورده هاي دامي از اين منطقه صادر مي شود.
محصولات کشاورزي و دامي : گندم و جو ، حبوبات، سيب زميني، عدس ، ميوه جات و صيفي جات

صنعت گردشگری و توریسم
در این شهرستان همه ساله تعدادی از گردشگران خارجی و داخلی از مناطق مختلف شهرستان نمین بخصوص از جنگل طبیعی فندقلو با امکانات نسبی اقامت در آلاچیق های سیاحتی بازدیدمی نمایند.
الف: جنگل فندقلو و منطقه کوهستانی شاغلادرق در حاشیه شمالی شهرستان و درامتداد جاده ارتباطی-آستارا فضای سرسبز و زیبایی را بوجود آورده است که همه ساله در فصل بهار و تابستان حضور هزاران نفر از مشتاقان طبیعت را پذیرا است.  
ب:جنگل آلادیزگه واقع در بخش مرکزی بخش ویلکیج
ج:آبگرم گرمه چشمه واقع در بخش ویلکیج  منبع


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط عباسی در جمعه 11 دی1388 و ساعت |

نير به روايت تاريخ

دوران ماقبل تاريخي نير از روي آثار بجا مانده در منطقه و دوران تاريخي منطقه ( دهكده، معابد و دژهاي صخره‌اي كه در دل زمين كنده شده‌اند) قابل مطالعه است. به طور كلي كثرت معماريهاي صخره‌اي در منطقه كه يادمانهاي ماندگار و پايداري از زمان كهنند اولين وسيله شناخت پيشينه تاريخي نير ميباشند و دوم متون تاريخي اعم از سالنامه‌هاي آشور و اوراتور و متون هخامنشي است كه نشانگر تحولات تاريخي در آن روزگار پرتلاطم هزار ساله است.
اطلاق لفظ زيكرتو در عصر مادها و اوايل هزاره اول و لفظ ساكارتي در عصر هخامنشي به معني (سرزمين ساكنان در غارهاي سنگي)، وجود معابد ميترائيسم و نيز اشارات متون اوستا بر وجود بناهايي مثل دژ زير زميني و نيز متون شاهنامه كه سرشار از چنين اشاراتي است مؤيد قدمت اين منطقه است. متون دوران اسلامي نيز موضوع فوق را تاييد مي‌كند. چرا كه در صحبت از اردبيل در كتاب معتبري چون احسن التقاسيم (قرن 4 هجري) اشاره به اين نكته شده است كه «بيشتر خانه‌ها را در زير زمين ساخته‌اند».
بنا به نوشته بلاذري: ‍« نير ديهي بود و كوشك كهنه و درهم شكسته‌اي داشت. مرّبن عمر موصلي طايي در آنجا فرود آمد و بنياد نهاد و پسرانش را در آن سكني داد كه به ظن قوي، اينان كوشكهايي در آن قريه بنا كردند و به صورت شهري درآوردند كه احتمالاً بايد همان قريه نير باشد. و بازار جابروان را بنياد نهاده، برزگش ساختند.» يكي از پسران مرّبن علي از سركشان آذزبايجان بود و در سال 212 هجري محمد بن حميد طوسي او را دستگير ساخته به بغداد فرستاد ولي او بار ديگر به آذربايجان برگشته و به حكمراني خود پرداخت ابن خردابه در كتاب مسالك و ممالك (تاليف سالهاي 230-234) او را خداوند جابروان و نيريز مي‌خواند. جابروان يكي از شهرهاي آذربايجان بوده و ياقوت حموي مي‌نويسد كه در نزديكي نريز (نير فعلي) بوده ولي از بلاذري نقل شده كه در نريز و در نزديكيهاي اردبيل بوده است. طبق اظهار نظر مطلعين نام اصلي آن نرسي بوده است و چنين مشهور است كه نرسي پادشاه مشهور ساساني آن را آباد كرده است. اين نام در نوشته‌هاي قديمي اين شهر ديده شده است.

اكثر قريب به اتفاق مردم پل ارتباطي واقع در شهر نير را به عنوان سمبل شهر مي‌دانند كه به نام قيرميزي كورپي(پل قرمز) مشهور است اين پل كه بر روي رودخانه آغلاغان احداث شده منصوب به دوره سلطنت شاه عباس صفوي مي‌باشد. سنگ نبشته‌هايي كه در پايه اصلي اين معماري نفيس بكار رفته نشان از نوعي سنت اسلامي دارد كه در اين ميان آيه شريفه « بسم‌ا... الرحمن الرحيم » زينت بخش ديگر نوشته‌هاي اين بناست.
در ساختن اين پل اصول مهندسي در امر پل سازي در نهايت خود به كار رفته است و اين امر در كاربرد قوسهايي است كه مقاومت و استحكام پل را در نهايت درجه تضمين نموده است. پل داراي چهار دهانه اصلي و نيز سه دهانه كوچكتر روي پايه‌هاي خود است كه موسوم به دهانه‌هاي دفع آبهاي طغياني است.
اين پل دو قسمت شهر را به يكديگر متصل مي‌سازد و در گذشته عبور و مرور مسافرين تبريز-اردبيل از روي آن انجام مي‌گرفت ولي امروزه پل جديدي در كنار آن ساخته شده است. اين پل چند سال قبل مورد مرمت و بازسازي قرار گرفته است 
منبع


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط عباسی در دوشنبه 30 دی1387 و ساعت |

روستاي گردشگري كزج شهرستان خلخال ، باشكوه ، پنهان در دل كوه

در دامنه كوههاي سر به فلك كشيده منطقه خلخال در دامنه تند كوهي به نام "بلدداشي" و در ساحل شرقي رودخانه قزل اوزن روستايي به نام " كزج " واقع شده كه جزو 12 روستاي هدف گردشگري استان و 10 روستاي داراي بافت با ارزش معماري سنتی در كشور محسوب مي‌شود.

نام روستاي زيبا و گردشگري " كزج " برگرفته از كلمه " كزه" يعني چوبدستي (دگنگ يا ال‌آغاجي) است.

اين روستا به عنوان سكونتگاه روستايي منفرد در دهستان خورش رستم شمالي و در ارتفاع يكهزار و ۲۵۰متري از سطح دريا با موقعيت كوهستاني دامنه‌اي و به فاصله ۱۷/۵كيلومتر از مركز دهستان خورش رستم (هشتچين) واقع شده و تا نزديكترين شهرستان (خلخال) ۵۷/۵كيلومتر فاصله دارد.

روستاي كزج با بافت متمركز ساخت و ساز پيرامون هسته اوليه آن بنا شده و به همين علت زمينهاي زراعي و باغات بيشتر در حاشيه و پيرامون بافت مسكوني گسترش يافته است.

رودخانه قزل اوزن از يك كيلومتري غربي اين روستا مي‌گذرد و ارتفاعات عرب بيله دشت ، ورگان چوله و داغ يولي در سمت شرق روستا واقع شده و آن را احاطه كرده و بافتي شبيه روستاي گردشگري ماسوله را در اين روستا پديد آورده‌است.

آنچه اين روستا را حايز اهميت ساخته علاوه بر معماري منحصر به فرد علاقه اهالي به حفظ اين نوع معماري و تاكيد بر حفاظت و حراست از سنن ، آداب ، رسوم و فرهنگ گذشته اين خطه است.

به علت نزديكي اين روستا به ماسوله و براساس نظريه كارشناسي متخصصان آثار معماري تاريخي و بر اساس شواهد مستدل و مشابهت ساخت و ساز و نيز معماري خانه‌ها ، طريقه آرايش و سليقه به كار رفته در ساخت و ساز ابينه ، اهالي روستاي گردشگري ماسوله از سكنه اين روستا هستند كه در گذشته‌هاي دور به علت كوچرو بودن مردم اين روستا و استفاده از منطقه ماسوله به عنوان ييلاق ، بخشي از جمعيت روستاي كزج در آن منطقه ساكن شده و روستاي ماسوله را به وجود آورده‌اند.

روستاي كزج به علت بافت معماري از جمله نوع مصالح به كار رفته در ساخت و ساز ، رنگ آميزي ديوارها ، حياط خانه‌ها ، درها و پنجره‌ها و نيز سليقه منحصر به فرد در ساخت بنا ، هدايت فاضلاب منازل و بكر بودن فرهنگ زندگي اجتماعي و حتي همزيستي مسالمت‌آميز شيعيان و اهل تسنن ساكن در روستا از سوی سازمان میراث فرهنگی کشور جزو 12 روستاي هدف گردشگري استان اردبيل تعيين شده است.

نماي ظاهري اين روستا از ديد گردشگران جلوه‌اي جذاب و ديدني به آن بخشيده به طوري كه در نگاه اول صدها واحد مسكوني به صورت مكعب‌هايي در كنار هم و همشكل ديده مي‌شود كه با رنگ آميزي تزييني ايوانها ، تيرهاي چوبي ايوانها ، پله‌ها ، درها و پنجره‌ها منظره بديعي را به وجود آورده است.

پشت بام اكثر خانه‌هاي اين روستا كاهگلي بوده و به علت شيب تند محل ساخت و استقرار روستا پشت بام هر خانه‌اي حياط خانه بالاتر است.

سقف و پشت بام خانه‌ها بيشتر با افزودن لايه‌هاي كاهگلي متعدد حدود نيم سانتي متري در هر سال به روش ماله كشي‌هاي سالانه ضخيم شده به طوري كه بارشهاي باران و برف موجب چكه كردن سقفها نمي‌شود.

اين لايه‌هاي كاهگلي از تركيب گل خاك رس منطقه و كاه گندم تهيه مي‌شود و در ساليان اخير نمك نيز براي جلوگيري از نفوذ آب به لايه‌هاي زيرين و پيشگيري از چكه كردن سقف بامها به تركيبات كاهگل افزوده مي‌شود.

اين شيوه معماري حتي با همه گير شدن استفاده از مصالح ساختماني جديد از قبيل قير ، ايزوگام ، ايرانيت و سيمان هنوز هم در روستاي كزج مرسوم بوده و زيبايي و طراوت خاصي به اين روستا بخشيده است.

بر خلاف ساير روستاهاي استان اردبيل و كشور در اين روستا حتي يك قلاده سگ هم به چشم نمي‌خورد. علت اين امر با پرس و جوهاي محلي نيز مشخص نشد و همه اهالي اين روستا از علت اين موضوع اظهار بي‌اطلاعي كردند.


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط عباسی در یکشنبه 19 اسفند1386 و ساعت |

شهر سیاحتی سرعین در 25 کیلومتری اردبیل در دامنه کوه سبلان واقع شده و به علت چشمه های آب معدنی فراوان، مشهور شده است. سرعین دارای ده ها چشمه آب گرم معدنی می باشد که از کوه سبلان سرچشمه می گیرند. چشمه های آب معدنی معروفی از قبیل گاومیش گلی، بش باجیلار، مجتمع آب درمانی سبلان و... در این شهر واقع شده است.
سرعین در فرهنگ لغت فارسی به معنای سرچشمه می باشد. در ادوار گذشته از این منطقه به نام های ساری قیه، سارقین، سرائین و سرقین یاد شده است.

آب و هوای دلپذیر و معتدل اولین جاذبه ای است که به نظر آنوبانینی قبل و بعد از ورود به شهر و منطقه سرعین، گردشگران از آن بهره مند می شوند و از عمده ترین دلایل روی آوردن گردشگران به این منطقه می باشد. به نظر آنوبانینی این شهر در زمینه توریسم درمانی رتبه نخست را در کشور دارا بوده و لازم است در نقاط دیگر کشور نیز با الگو برداری از این شهر توجه ویژه به مناطقی که از لحاظ محیطی دارای چشمه های آب گرم هستند صورت گیرد؛ زیرا گردشگری درمانی از مواردی است که حتی خانواده هایی با منابع مالی ضعیف تر نیز مایل به انجام آن هستند.
منافعی که آب های معدنی برای ناراحتی پوستی، دردهای مفصلی و... دارند می تواند دلیل خوبی برای مسافرت خانواده هایی باشند که مشکلاتی در این زمینه دارند. به جز آب گرم توریسم درمانی در مناطق دیگری همچون دریاچه ارومیه نیز دیده می شود که مردم از گل و لای و آب آن برای منافع درمانی استفاده می نمایند؛ به طور کلی این جنبه از گردشگری در کشور می تواند به خوبی رشد و گسترش پیدا کند و در صورت توجه کافی آینده بسیار خوبی برای آن پیش بینی می شود.
خوشبختانه بهداشتی شدن چشمه های آب گرم نیز کمک بسیار زیادی در جذب گردشگر به سرعین کرده است. بیشتر چشمه های آب معدنی منطقه اکنون به صورت استخرهای سرپوشیده و با امکانات کامل درآمده که غالبا به صورت دو سانس هم برای آقایان و هم برای خانم ها فعالیت می نمایند.
 آب چشمه ها حاوی املاح معدنی گوناگون بوده و pH آنها کمی اسیدی است. آب چشمه ها غالبا کدر و شبیه به آب هایی است که کمی گل آلود شده اند. بیشتر آب های داخل شهر در محدوده دمایی کمی بالاتر از 40 درجه سانتیگراد بوده و در بدو ورود به استخر داغ به نظر می آید. در غالب ایام سال استخرها شلوغ بوده به نحوی که در بعضی استخر های معروفتر حتی ممکن است در هر متر مربع چند نفر در حال شنا باشند.
شهر سرعین مانند سایر نقاط این منطقه دارای تابستان های خنک و دلپذبر و زمستان های سرد و پر برف است. البته سرمای هوا مانع از ورود گردشگران به این منطقه نمی شود و گرمای طبیعی آب های معدنی عاملی برای افزایش جذابیت مسافرت زمستانی به سرعین است. علاوه بر این وجود پیست اسکی الوارس سبلان عامل دیگری برای افزایش جذابیت گردشگری این شهر است.
عسل و سرشیر معروف ترین محصول و سوغاتی مناطق اطراف سبلان و به خصوص سرعین می باشد. دامنه ها و کوهپایه های حوالی سبلان به لحاظ تنوع گیاهی و ویژگی های اقلیمی، استعداد فوق العاده ای برای تولید عسل و زنبور داری دارد. بهترین نوع عسل در دامنه های پوشیده از سنبل، ریحان، پونه و گون سبلان تولید می شود و به سبب مرغوبیت شهرت  بسیاری پیدا کرده است.
 آش دوغ سرعین نیز بسیار معروف است؛ بعید است که گردشگری به این منطقه مسافرت کند و دست کم یکبار از این غذای محلی نخورده و لذت نبرد. کباب های محلی این منطقه نیز بسیار معروف و مورد علاقه گردشگران است. اين شهر با داشتن هتل ها و مهمانپذیرهای متعدد؛ داراي امکانات بسيار مناسب براي اقامت ميهمانان بوده و در مقایسه با سایر نقاط گردشگری کشور به نظر می آید تسهیلات توریستی بسیار مناسبی در این شهر تهیه دیده شده است. گرچه با وجود این امر در تابستان استقبال بسیار زیاد ایرانگردانی که بسیاری از آنان برای استفاده از خواص درمانی آب گرمها به سرعین سفر کرده اند ممکن است نیاز بیشتر به امکانات را نیز یاد آور شوند.

+ نوشته شده توسط عباسی در جمعه 10 اسفند1386 و ساعت |

نمین منطقه‌ای كوهستانی با جمعیتی بیش از یكصد هزار نفر واقع در حاشیه غربی دریای خزر- ارتفاع از سطح دریا 1500 متر می‌باشد آب و هوایی معتدل، زمستانهای سرد و تابستان با هوای ملایم. دارای جنگل‌های طبیعی فندق در شرق و جنوب نمین و باغات میوه فراوان است و فاصله آن تا اردبیل 25 كیلومتر می‌باشد. طبق شواهد موجود در كتب تاریخی و آثاری كه از دل خاك بیرون آمده نشان می‌دهد كه 9000 سال پیش از میلاد زمانی‌كه بسیاری از شهرهای فعلی وجود خارجی نداشته‌اند در این منطقه قبایلی با تمدنهای درخشان سكونت داشته‌اند.

اسم نمین به خاطر این است كه در قدیم نمین در منطقه‌ای جنگلی و پوشیده از درخت بوده و چون به دریا نیز نزدیك بوده هوا رطوبت بالایی داشته از این رو اسم این شهر را نمین یعنی مرطوب گذاشته‌اند.

نمین دارای روستاها و دهستان‌هایی در اطراف آن است كه اسامی آنها عبارتند از: قشلاق چایی، عنبران، دودران، میناباد، میرزانق، كله‌سر، گرده، خانقاه علیا و سفلی، خشه‌ حیران، دولت‌آباد، سیف‌آباد، جیگركندی، ویلگیج، نوده، سولوط، سولا، خان‌كندی، جید، قره چناق، بیله‌سوار و...

نمین دارای گردشگاههای طبیعی و بسیار زیبایی برای عموم است. چشمه‌هایی با آب گوارا و سرد، زمین‌های پوشیده از گل و گیاه، در شمال قریه آرپاتپه منطقه جنگلی با درختان فندق، گیلاس و ازگیل وجود دارد كه فندق آن مشهور است.
از مهمترین محصول كشاورزی نمین گندم، جو، عدس و علوفه دامی است. محصول گندم بسیار مرغوب است و علوفه دامی به اندازه كافی و برای هر روستایی به اندازه نیاز وجود دارد و به‌دست می‌آید به‌طوری كه اهالی و دامداران نیازی به خرید علوفه ندارند و خودشان آن را كشت می‌كنند.

محصولات درختی و باغداری در نمین گوجه‌درختی، آلبالو، گیلاس، گلابی، سیب، میوه به، گردو و سایر میوه‌ها نیز كم و بیش وجود دارد. فصل برداشت میوه ها معمولاً مرداد ماه است.

زنبورداری در نمین رونق خوبی دارد و عسل خوبی هم به‌دست می‌آید كندوها در باغچه‌ها نگهداری می‌شوند و زنبورها از شهد گلها و گیاهان طبیعی تغذیه می‌كنند و عسلی كه از این كندوها برداشت می‌شود از بهترین نوع بوده دارای عطر و مزه مطبوعی است.

اماكن زیارتی و مذهبی

• پیربدر نمین
• بابا روشن
• پیرلنگ
• تربه

مراكزتاریخی وباستانی
1- قلعه شندان
2- گور قلعه سی
3- تپه سلوط
4- سربندتپه
5- آریا تپه
6- قره تپه
7- تپه حاجی نصیر
8- بولان تپه
9- ییدی دیوقیزی
10- اوزریك تپه (تپه اسفند)
11- قوشا تپه

جاذبه های طبیعی
1- مشه‌سوئی
2- گرده سوئی
3- بروكش سوئی
4- چشمه كهریز
5- زری بولاغی
6- جوجی بولاغی

 
+ نوشته شده توسط عباسی در پنجشنبه 25 بهمن1386 و ساعت |

معرفی شهرستان كوثر

شهرستان كوثر با مركزيت شهر كيوي و با وسعت تقريبي 1245كيلومتر مربع حدود 1500متر از سطح دريا ارتفاع دارد . اين شهرستان از شمال با شهرستان اردبيل ،از شرق با شهرستان خلخال ، از غرب وجنوب يا شهرستانهاي نير و ميانه همسايه است . مردم شهرستان كوثر (گيوي) عموما به زبان تركي صحبت مي كنندو مسلمان و شيعه مذهب هستند. شهر گيوي 34000 نفر جمعيت دارد. كوثر يك منطقه‌ي كاملا كشاورزي است و بيش تر افراد آن به كشاورزي اشتغال دارند. ازميان هنرهاي دستي معروف اين شهرستان مي توان به تهيه شال،جاجيم‌هاي ابريشمي و پشمي،گليم بافي، پلاس، لباس هاي پشمي وکرکي و بافت مسند اشاره نمود. شغل اصلي ساكنين منطقه را كشاورزي، دام داري، پرورش زنبور عسلو صنايع وابسته به آن تشكيل مي دهد. از اين رو صادرات اين شهرستان را سيب، گلابي، گردو و فرآورده هاي دامي، انواع دام، قالي و گليم تشكيل  مي دهند               
اين شهرستان مشتمل بر دو بخش و چها دهستان و 100روستا است كه 18 روستاي آن زير 20 خانوار ميباشد .شهرستان كيوي 7 محله قديمي دارد كه عبارتند از :   

· گگلر   
· دميرچي 
· چله خانه 
· ستالي
· ناودلي  
· كرچنليك  
· پش بازار                                 
محصولات کشاورزي و دامي : غلات، علوفات، حبوبات و ميوه جات، عسل، کرم ابريشم                                 
سوغاتيها : ميوه جات و عسل

 

+ نوشته شده توسط عباسی در جمعه 19 بهمن1386 و ساعت |

                                                                           

                                                 

 بر اساس سرشماریهای انجام گرفته این شهرستان در سال 1345 جمعیتی بالغ بر 2733نفر داشته است .در سال 1365 این رقم به 27793 نفر جمعیت افزایش می‌‌یابد. در سرشماری سال 1370 تعداد سکنه این شهر به 48147 نفر میرسد. جمعیت روستایی نیز 73789 نفر تعیین شده است. در کل بر اساس برآورد سال 1375 جمعیت شهرستان 138887 نفر بوده که از این تعداد قریب 46 درصد در نقاط شهری و بقیه در روستاهای اطراف زندگی می‌‌کنند

پارس آباد در در قسمت شمالی جلگه مغان قرار دارد که عموماً بصورت هموار می‌‌باشد. اب و هوای این شهر معتدل بوده و تابستانهایش بسیار گرم و زمستانها با آب و هوای ملایم می‌‌باشند. در تابستانها گاه درجه حرارت تا چهل سانتی گراد می‌‌رسد و در زمستانها، دما به صفر درجه نیز کاهش می‌‌یابد. رود ارس که در مرز ایران و جمهوری آذربایجان قرار دارد از طریق سد انحرافی میل مغان سبب آبیاری کشتزارها و ایجاد حوضچه‌هایی برای پرورش ماهی می‌‌شود. رود ارس برکت و حیات و پویایی را به مردم خوب پارس آباد و حومه به ارمغان آورده است

 

پیشینه پارس آباد

 

در خصوص جلگه مغان که پارس آباد در آن واقع شده است با توجه به تاریخ کهن روستای اولتان و قلعه اولتان که بتازگی یافت شده است می‌‌توان قدمت و تاریخ بیشتری را برای پارس آباد قایل شد. از کتابهای تاریخ چنین برمی‌آید که در روزگار باستان، این دیار دارای آبادیهای زیادی بوده است که از جمله آنها فروردین، اردیبهشت و بنام سایر ماههای سال بوده است که بعدها به علت تغییرات زمین به کلی از بین رفته اند

در سال 1328 این منطقه که در آن پارس آباد قرار دارد بنام قوچ قشلاقی معروف بوده است. در این منطقه عشایر مغان با ابتدایی‌ترین امکانات زندگی می‌‌کردند. شغل آنها دامداری بوده و به عبارتی در این منطقه کشت صورت نمی‌گرفته است. در همین ایام مطالعاتی در منطقه انجام می‌‌گیرد و شرکت شیار با مقصد احیای کشاورزی و زمین‌های کشاورزی تأسیس می‌‌گردد. این شرکت در یوشان آباد که بعدها شاه‌آباد نامیده شد مستقر شدند. نام این منطقه نیز بعدازانقلاب به جعفرآباد تغییر یافت

از اولین کارهای این شرکت ایجاد راه شوسه از اردبیل به مغان و تأسیس کانالهای آب رسانی در منطقه بوده است. این شرکت به علیرضاآباد که بعدا به اسلام آباد تغییر نام داد انتقال داده می‌‌شود. شرکت پرسیون به‌عنوان پیمانکار تأسیسات آب رسانی کارهایی را در این زمینه به مرحله اجرا رسانده بود که بنگاهی برای آموزش کشاورزان تشکیل داده می‌‌شود. در کتاب دشت مغان در گذر زمان نویسنده آن چنین بیان داشته است که: " نخستین کانال آب رسانی که آبگیر آن کمی بالاتر از علیرضاآباد واقع بود حدود چهارهزار هکتار از کشتزارها را آبیاری می‌‌کرد

دومین کانال آب رسانی با ظرفیت بیست متر مکعب در ثانیه در سال 1337 به بهره برداری می‌‌رسد. اما موفقیت این کانالهای آب رسانی بر طبق پیش بینی انجام گرفته عملی نمی‌شود و بنابراین از 28 هزار هکتار اراضی موجود فقط چهارده هزار هکتار به صورت 12 هکتاری بین کشاورزان تقسیم می‌‌گردد

عشایر زیاد رغبت نشان نمی‌دهند و به دلیل استقبال کم از این زمینها، اکثرا روستائیان صاحب زمین می‌‌شوند. رفته رفته که تعداد داوطلب بیشتری برای تصاحب زمین پا جلو می‌‌گذارند بنابراین اراضی موجود به صورت شش هکتاری و در مرحله سوم بصورت سه هکتاری تقسیم می‌‌گردند

شرکت شیار اولین تراکتورها را با نام تراکتورهای زنجیره‌ای d6c و با سوخت نفت سفید وارد منطقه می‌‌کند. رفته رفته بنگاه عمران مغان وظیفه خود را به سازمان آب و برق می‌‌سپارد و این سازمان نیز بعدها به دو بخش مجزا تغییر ساختار داد و اکنون امور آب کار آبرسانی منطقه را بعهده دارد

مهندس پارسا مدیر عامل شرکت شیار در سال 1330 خورشیدی طرح کلی شهر پارس آباد را می‌‌ریزد و این شهر که در آن زمان هنوز سکنه نداشت به نام خود مهندس پارسا نامگذاری می‌‌شود. از ابتدا نقشه این شهر بر اساس اصول شهرسازی ریخته شد اگر چه تعدادی از ساکنان در قسمتی از شهر این موضوع را رعایت نکرده اند. نویسنده کتاب دشت مغان در گذر زمان در خصوص ساکنان این شهر چنین می‌‌نویسد: " در سال 1355 که قریب 150 خانوار در آن سکونت داشتند، خانه‌هایی که از شهرداری تا مسجد جامع ساخته شده بودند به طور مرتب در کنار خیابان خاکی به همان عرضی که امروزهست قرار گرفته بودند و قسمت جلوی خانه‌ها را برای منطقه تجاری خالی گذاشته بودند

شهر پارس آباد به دلیل نزدیکی به مزارع کشاورزی و وجود تپه ماهورهایی در قسمت شمالی آن از اهمیت ویژه‌ای برای شرکتها و در کل مزرعه داران برخوردار بوده است. کارکنان شرکت شیار برای رونق دادن و آباد کردن پارس آباد به این شهر انتقال داده می‌‌شوند

وجود " بنگاه عمران دشت مغان " در پارس آباد تأثیر بسزائی درسرعت بخشی به عمران و آبادانی پارس آباد داشته است. در سال 1370 پارس آباد رسما به شهر تبدیل شد.اسم این شهر به مرور زمان از پارساآباد به پارس آباد تغییر یافت. مسجد جامع پارس آباد در سال 1338 تأسیس یافت .در سال 1371نیز توسعه یافت

 

 

+ نوشته شده توسط عباسی در سه شنبه 16 بهمن1386 و ساعت |

اين شهرستان در شمال استان با جمعيت 104064 نفري در حدود 110 كيلومتري شهرستان اردبيل واقع شده ويك شهرستان مرزي با جمعيت جمهوري آذربايجان بوده وبا شهرستان مشگين شهر ،پارس آباد وبيله سوار همسايه است .منطقه «گرمي» از كهن ترين مناطق دشت مغان است و آثار تاريخي به دست آمده از آن نشان گر قدمت بالاي اين شهرستان است. گرمي يکي از شهرستان هاي مجاوردشت مغان است که از لحاظ شرايط طبيعي يک منطقه كشاورزي و دام پروري است. صنايع دستي اين شهرستان را گليم بافي و قالي بافي تشكيل مي دهند. گر چه صنايع متوسط و بزرگ دراين منطقه داراي اهميت چنداني نيست ولي از نظر صنايع دستي، توليدات اين منطقه قابل اهميت است. نوعي ورني يا گليم ريز فرش نما در روستاي اينجلو توليد مي شود كه در نوع خود منحصر به فرد بوده و يكي از اصلي ترين توليدات سنتي گرمي محسوب مي شود. شالبافي در اجارود و روستاهاي تابعه آن رواج زيادي دارد و هنرمندان اين رشته، كالاهاي بسيار مرغوبي به بازار مصرف عرضه مي دارند. از ديگر صنايع دستي گرمي مي توان خورجينو پلاس و شال گردن و بافتن دوزي را نام برد. مردم اين شهرستان به زبان تركي صحبت مي كنند و مسلمان و شيعه مذهب هستند .
طبيعت در شهرستان گرمي  
شهرستان گرمي بين دو رشته كوه كم ارتفاع واقع شدهاست كه ارتباط شمال شهرستان مغان را با ساير شهرها و بخش هاي هم جوار مانند اردبيل و مشگين ‌شهر برقرار مي كند. در شمال و باختر گرمي ارتفاعات خروسلو که مربوط به دوره ميوسن هستند از باختر به خاور كشيده شده و در خاور آن ارتفاعات موران باارتفاع 1200 متر واقع شده است. برخي از ارتفاعات شهرستان گرمي عبارت اند از: اروانه داغي، پوگه گوني داغ، دَمروف، سلمان لوداغ، قبله داغي، قزل داغ، قزل گايا داغ، قوش قيه‌ سي، مارالي داغ و ييشيخ چخماق داغ

گردشگري گرمي
واز نقاط ديدني شهرستان مي توان به سد گيلارلو وروستاي اوچه ، داش ديبي ، قوزلو و از مكانهاي زيارتي مي توان نام برد
صنايع دستي  
قطيفه ، پلاس ،زيلو ، جوراب ، گليم ، قالي ، ورني ، جاجيم                                              
محصولات کشاورزي و دامي : انگور، غلات، حبوبات، علوفه، صيفي جات و ميوه 

 سوغاتي هاي گرمي : گوشت، کره

 

+ نوشته شده توسط عباسی در سه شنبه 9 بهمن1386 و ساعت |

شهر خلخال در 48 درجه و 31 دقيقه طول جغرافيايي و 37 درجه و 37 دقيقه عرض جغرافيايي و ارتفاع 31 متر از سطح دريا واقع شده است. خلخال در جنوب شرقي استان اردبيل واقع شده است و رودهاي هروآباد و آپارچايدر آن جريان دارند. خلخال منطقه اي كوهستاني با آب و هواي معتدل و نسبتا سرد ميباشد. كوهستان جنگلي و بلند طالش در خاور خلخال از شمال به جنوب در حكم سدي ميان درياي خزر و استان گيلان و آذربايجان شرقي است كه باران خزري در دامنه شرقي آن ريزش كرده و جنگل هاي طالش را بوجود آورده است .
در شهرستان خلخال هم چون سايرشهرستان هاي استان اردبيل هنرهاي دستي از رواج و قدمت زيادي برخوردار است که بيشتر اين صنايع توسط دستان هنرمند زنان و دختران محلي انجام مي گيرد. مردم شهرستان خلخال به مهمان نوازي شهره اند. مردم آن دلير و شجاع بوده و داراي مذهب شيعه و دين اسلام هستند .
برابر با سرشماري سال 1375 شهرستان خلخال 137992 نفر جمعيت داشت. شغل اصلي مردم اين منطقه كشاورزي، دامداري و پرورش زنبورعسل است   .
وجه تسميه و پيشينه تاريخي  :
برخي از نويسندگان نام خلخال را با نام شهر قديم خلخال واقع در ناحيه اوتي در ماوراي قفقاز كه درمنابع ارمني ميان قرن دوم و پنجم ميلادي به عنوان اقامتگاه زمستاني شاهان ارمنستان و سپس آلباني ( آران ) آمده است مرتبط مي دانند، ناحيه اوتي بر ساحل راست رود كورادر حدود گنجه و شمكور كنوني واقع بوده است. مركز ناحيه اي كه بعدها به نام خلخال معروف شد در سابق فيروز آباد بود و چون ويران شد خلخال به جاي آن بر پاشد  .
خلخال از شهرهاي قديمي و تاريخي آذربايجان است. در كتاب هاي جغرافيايي وتاريخي سده هاي دوم و سوم هجري، مورخان و جغرافي دانان از جمله در كتاب« حدودالعالم من المشرق الي مغرب » درباره خلخال چنين نوشته اند:« خلخال از شهرهاي كوچک واز توابع آذربايجان بوده، ‌محصول عمده آن گندم و جو بوده است و پلاس و گليم و لباس پشمي و كركي در آن بافند….» در معجم البلدان كه اواخر سده ششم هجري نوشته شده آمدهاست:« خلخال شهري است در مشرق آذربايجان و نزديک گيلان و مزارع و آبادي آن بيشتر در وسط كوه هاي بلند قرار دارد از آن جا تا شهر قزوين هفت روز و تا اردبيل دو روزراه است و در اين ولايت قلاعي بلند قرار دارد كه مردمان آن هنگام حمله مغول به آنجاعزيمت نموده اند» در«نزهه القلوب» كه حمدلله مستوفي در اوايل سده هشتم هجري نوشته،درباره اين شهر چنين آمده است:« خلخال شهر وسط بوده و اكنون ديهي است كما بيش صد موضع و به چهار ناحيه تقسيم مي شود: خانندبيل، سنجبد، انجيل آباد و هشتچين  .
مشخصات اقیلمی:
در شهرستان خلخال گویشهای متعددی وجود دارد از آن جمله می توان به گوبشهای ذیل اشاره نمود .
گویش ترکی آذری و فارسی در خود شهر و اکثر روستای خلخال 
گویش کردی در بخش مرکزی در دهستان لنبر و روستاهای اطراف   
گویش تاتی که یکی از گویشهای منحصر به فرد می باشد در بخش شاهرود خلخال رواج دارد
.
مسيرهاي دسترسي و ارتباطي اين شهرستان باديگر مناطق عبارت اند از  :
-
شهر خلخال در مسير راه اردبيل – اسالم، در 110كيلومتري شهر اردبيل و 67 كيلومتري اسالم واقع است

 · راهي فرعي به سوي مغرب تا ميانه به طول 130 كيلومتر 

·راهي به سوي جنوب به طول 35 كيلومتر تا هشتجين   
از ميان هنرهاي دستي معروف اين شهرستان مي توان به تهيه شال،جاجيم‌هاي ابريشمي و پشمي، گليم بافي، پلاس، لباس هاي پشمي و کرکي و بافت مسند اشاره نمود. متاسفانه بعد از متروک شدن نوغان داري(پرورش كرم ابريشم) بافت جاجيم‌هاي ابريشمي نيز متروک شد و حالا درهر كجا جاجيم‌هاي خلخال پيدا شود بايد آن را جزو اشياي عتيقه محسوب نمود. شال پشمي خلخال كه قسمت عمده آن در بخش شاهرود تهيه مي ‌شود از صادرات مهم خلخال بوده كه آن هم فعلا کاهش يافته است. بافت گليم و مسند نيز در خلخال رواجدارد. در اين منطقه گاه مسندهاي بسيار نفيس ديده مي ‌شود كه هنرمندان خلخالي آن رابه صورت برجسته مي ‌بافند  .
شغل اصلي ساكنين منطقه را كشاورزي، دام داري، پرورش زنبور عسل و صنايع وابسته به آن تشكيل مي دهد. از اين رو صادرات اين شهرستان را سيب، گلابي، گردو و فرآورده هاي دامي، انواع دام، قالي و گليم تشكيل مي دهند. مهمترين گردنه خلخال به نام گردنه ازناو مشهور است كه در مسير جاده ارتباطي خلخال بهشپر و اسالم واقع شده و از داخل جنگل هاي طالش به جاده رشت به آستارا متصل مي ‌شود. چشمه آب گرم معدني خلخال در 22 كيلومتري شمال باختري هروآباد و به فاصله 96كيلومتري ميانه از زمين خارج مي شود. جنگل هاي متراکمي نيز درمحدوده شهرستان خلخال وجود دارد كه از امكانات بسيار مساعد در زمينه جذب جهانگردبرخوردارند  
صنايع و معادن: 
مهم ترين صنايع شهرستان خلخال راصنايع دستي تشكيل مي دهند. شهرستان خلخال يكي از مراكز مهم صنايع دستي استان اردبيل و نيز كل كشور محسوب مي شود. انواع جاجيم، گليم، اشياي منبت كاري شده و صنايع چوبياز عمده ترين صنايع دستي اين شهرستان است. جاجيم بافي در اکثر روستاهاي ايران به‌ويژه اغلب روستاهاي ‌آذربايجان مرسوم است‌ و در هر منطقه داراي ويژگي هاي خاص ميباشد در شهرستان خلخال ‌جاجيم داراي ويژگي هاي خاص مي ‌باشد. در گذشته جاجيم مناسب ترين‌ چيزي بود که‌ مردم منطقه روي کرسي مي انداختند که در اين ميان جاجيم چيچکلمهCHICHAK‎‌‎LAMEHبا ترکيبي از رنگ هاي متنوع و نقوش لوزي داخل‌ الوان راهراه آن در ده‌ و شهر از همه ‌مشهور بود با متروک‌ شدن کرسي زغالي بافت‌ و مصرف جاجيم در شهرها و حتي در‎ ‎شهرستان هاي دور و نزديک‌ نيز به فراموشي مي رفت‌ ولي روستاييان طبق عادت‌ قديمي ‌مناسب ترين‌ روانداز کرسي زمستاني را رها نساخته اند
كشاورزي ودامداري :
به طوركلي خلخال از مناطق كشاورزي،باغ داري و دام پروري استان اردبيل است و محصولات عمده اش گندم، جو و حبوبات، برنج،گردو، سيب، گلابي، انگور و پنبه است. خلخال به لحاظ داشتن مراتع نسبتا خوب ازدامداري پيشرفته اي برخوردار است و انواع فرآورده هاي شيري از قبيل: خامه، ‌ماست،كره و پنير و… هم چنين پشم، پوست و عسل از عمده ترين توليدات دامي اين منطقه به شمار مي آيند                           
محصولات کشاورزي و دامي : سيب، گردو، گلابي، گيلاس، آلبالو، سنجد و زردآلو 
سوغاتيهاي محلي : گردو، سيب، عسل و فرآورده هاي لبني

 

+ نوشته شده توسط عباسی در یکشنبه 7 بهمن1386 و ساعت |

 

معرفی شهرستان بيله سوار

 

 

 

شهرستانی است در شمال شرق استان اردبيل با 1945 کيلومتر مربع مساحت و 59584 نفر جمعيت که حدود 11 درصد مساحت کل استان شامل 2 شهر ( بيله سوار – جعفر آباد) ، 2 بخش ( مرکزی – قشلاق  دشت ) ، 4 دهستان و 353 آبادی می باشد 

نام قديمي بيله سوار (آران ) به معني دشت آفتابگير بوده است كه بعدها آن را بيله سوار ناميده اند بيله سوار در گوشه شمال شرقي آذربايجان ودر جنوب رود ارس با فاصله اي حدود 50 كيلومتر از سمت خاور با دريا ي مازندران قراردارد 

 بيله سوار ، بيش از چهار هزار و پانصد سال تاريخ مدون دارد که در الواح سومر به قلم ساموئيل کريمر ترجمه داود رسايی نام برده شده واز آن تاريخ به بعد نام بيله سوار در بيستون قيد شده و در سنگ گلشين بين مرز ايران و عراق نيز وجود دارد . تاريخ اين شهر در کتاب دياکونوف – رحيم رييس نيا - پروفسور زهتابی و سايرين وجود دارد . پس از قرارداد ترکمنچای بيله سوار مرکز مغان حاکم نشن بوده است و تا سال 1327 اين مرکزيت پابرجا مانده بود . قبل از پيمان ننگين ترکمنچای شهر بزرگ بيله سوار ميدان جنگ دوازده ساله ايران و روسيه بود . بعد از شصت سال روسها سعی در نابودی کامل اين شهر داشتند ولی به همت شيرمردان و شيرزنان اين ديار نتواستند به آرزوی ديرينه خود دست يابند . در سفرناهه های سياسی از اين موضوع پرده برداشته شده است . ( خليل عراقیجهانبانی)  

اولين مکتبخانه بيله سوار در زمان ناصرالدين شاه تاسيس گرديد که اخوند ملاجواد و سايرين در آن تدريس می کردند . در سال 1304 مکتب خانه که کاه گلی بود تخريب و دبستان فعلی امام ( ره ) با همت اهالی بيله سوار و با مهندسی ياور ماکويی رييس مرزبانی درجه يک بيله سوار ساخته شد .در اين مکتب خانه علاوه بر محصلين بيله سوار، محصلين بيله سوار روسيه نيز تحصيل می کردند .
مشخصات جغرافيايي                                                                        :
بيله سوار از قسمت شرق وشمال شرق وجنوب شرق ، با خاك جمهوري آذربايجان مرز مشترك دارد وارتفاع متوسط آن 90 متر از سطح درياست رود بلغارچان از كنارش مي گذرد شهر بيله سوار در 48 درجه و22 دقيقه طول جغرافيايي و39 درج و23 دقيقه عرض جغرافيايي قرار گرفته است آب وهواي آن معتدل ومرطوب است شهر بيله سوار و درمسير راه اصلي گرمي – پارس آباد و56 كيلومتري به سوي جنوب غربي با گرمي فاصله دارد   .
صنايع دستي                                                                             :
مهمترين صنايع دستي شهرستان بيله سوار گليم وجاجيم بافي است كه گليم جز صادرات شهرستان محسوب مي شود بيله سوار مركز مهم بازرگاني بوده داراي گمرك فعالي است وبه علت موقعيت گمركي واز نظر مبادلات بازرگاني ميان ايرن وروسيه گسترش يافته است .
كشاورزي ودامداري                                                            :
شغل اصلي ساكنان بيله سوار كشاورزي و بازرگاني مي باشد خاك حاصل خيز و آب و هواي مساعد براي كشاورزي و دامپروري وجود نيروي انساني فعال سبب رونق كشاورزي شده است . آب مورد نیاز کشاورزی  از رودها تامين مي شود و گندم و جو ، كنجد ، پنبه ، بنشن ، گياهان علوفه اي ،چغندر قند و سبب ازعمده ترين محصولات كشاورزي بيله سوار هستند دامپروري نيز در اين شهرستان رونق دارد وانواع فرآورده ها ي دامي جز فراورده هاي صادراتي شهرستان محسوب مي شود
محصولات کشاورزي و دامي :سيب، فندق، توت، دانه هاي روغني و سويا، زردآلو، گندم، جو، پنبه، عدس ذرت، علوفه و يونجه                                                                                                     
سوغاتي هاي بيله سوار: نان، فطير محلي به نام يوخا ، تافتون محلي و شيريني محلي به نام اردک

 

+ نوشته شده توسط عباسی در پنجشنبه 4 بهمن1386 و ساعت |

شهرستان مشكین شهر (مشگین شهر) یكی از زیباترین و با صفاترین شهرهای استان اردبیل است. این شهرستان در ۹۰ كیلومتری غرب شهرستان اردبیل واقع شده و به جهت واقع شدن در دامنه پر بركت و حاصل خیز سبلان، از طبیعتی زیبا و دلنشین و آب و هوایی خنك و آب های معدنی فراوان برخوردار است.
مشکین شهر سرزمینی است که در بین کانون های تمدنی باستان قرار داشته و به سبب موقعیت جغرافیایی آن، ارتباط با مراکز مهمی همچون قفقاز و آناتولی و تبادلات فرهنگی با آنها، تاریخ جایگاهی ممتاز به آن بخشیده است.
بر اساس آمار  کلی در شهرستان مشکین شهر بیش از 600 اثر یادمانی و تاریخی برآورد شده است. آثار باستانی مشکین شهر در طیف وسیعی از ابنیه، محوطه تاریخی، قلعه، گورستان و تپه های باستانی دسته بندی می شود که تعدادی از این آثار ارزشمند در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده اند. از جمله نمونه های این یادمان ها که بخش مهمی از هویت تاریخی و باستانی شهرستان مشکین شهر را تشکیل می دهد ذیلا اشاره می شود:
 
 مقبره شیخ حیدر متعلق به قرن هفتم هجری
 قلعه و محوطه تاریخی شهر یئری در روستای پیرازمیان
 قلعه تاریخی ارشق
 دیو قلعه سی
 قلعه کهنه
 قلعه قهقهه
 قلعه بربر
 قلعه ایلانلی داغ
 قبرستان تاریخی اونار
 قبرستان تاریخی ارباب کندی
 حمام عدل
 سنگ نوشته های تاریخی
 سنگ افراشت های مکتب اوشاقلاری در شهریری روستای پیرازمیان
 غارهای مساکن اولیه لاهرود
 پل تاریخی دوجاق
 قبرستان تاریخی تنگ
 آثار انسان های ماقبل تاریخ
 کاروانسرای قانلی بولاغ یا سرباز وطن
 کاروانسرای رضی
 تپه های تاریخی
 سنگ افراشته های اُنار
 مقبره امامزاده سید سلیمان فخر آباد
 مقبره سید جعفر در اُنار
 چنار کهنسال اُنار

چشمه های این شهرستان نیز یکی دیگر از جاذبه های دیدنی آن محسوب می گردد که از آن میان می توان به چشمه های زیر اشاره نمود:
چشمه قیزجه مشكین شهر
چشمه آبگرم قوتورسوئی لا هرود
چشمه ایلا ندو
چشمه آبگرم شابیل
چشمه دوبدو (دودو)
چشمه آبگرم موئیل
چشمه قوتورسوئی موئیل
چشمه آق سو مشكین شهر
چشمه ملك سوئی

+ نوشته شده توسط عباسی در سه شنبه 2 بهمن1386 و ساعت |